Zmjarćvielyja Krajavidy Praz Smaljany Pozirk Krumkacha - Vietah

Imglistaja ciemra, szery maūklivy guszczar

Ćmjanaje zzjannie vietaha shodzić vosieńskaj atrutaj

Praz sierabrystuju imglu admitannja

Pakryvaje zmjarćvielym abrusam, niekali dzivosny abszar

Samotny stogn krumkaczynaga paljotu ū paūnocznaj ciszyni

Vabić usjo daliej u panury, zdzjaczely, pakinuty kraj

Vosień panuje — sztogodnjaje prakljaccie svietu, zliszaje žyccja

Zastygly prastor tołki navokal

U smjarotnaj neruhomasci astyvaje zjamlja

Dyhać robicca cjažka, kroszu marudna

Vosień zliszaje sil i mjanie, atruczvaje ciela

Szorgat listoty tołki ū nizie, dy krumkasz kryczyć nada mnoj

Staražytnaja czornaja ptuszka — pryvid noczy

Marudna kružyć pa-nad guszczarom

Spjavaje spieū śmierci, znjarćviely abszar adpjavaja

Zmjarkannie ū vaczah i boliej niczoga njama

Smaljanaja ciemra panuje tołki navokal

Dy samotny stogn staroga jak śviet krumkacza ūnutry

Czornaja, cjažkaja, niepragljadnaja vosieńskaja nocz

Uvabrala ūsjo ū sabie