Kossar Án Vara -

Það snjóar hérna úti og garðurinn hann gránar.

Garðastrætishúsin verða hlýleg að sjá

og kertaljóssins skuggar skrítnum myndum varpa

á veggina í stofunni sem ég stari á.

Og myndirnar þær læðast, lúmskar inn í hugann

leggjast bak við augun og hvísla því að mér

að ástin sé augnablik sem brenni mannsins hjarta

í brjósti mínu er eldurinn enn að leika sér.

Og þau svífa í kvöld snjókornin

sem kossar án vara.

Og við sem vorum ástfangin

aldrei náðum saman,

það lá alltaf í loftinu

að ég mundi fara.

Það snjóar hérna úti og enginn er á ferli

allt er hjúpað rökkri og kertin eru dauð.

Senn fer hann að birta og bílar vakna kaldir

en borgin sefur ennþá og gatan mín er auð.

Il neige ici et le jardin est gris.

Les abris de jardin seront chaleureux à regarder

et les ombres à la lueur des bougies projettent d'étranges images

sur les murs du salon que je regarde.

Et les images s'insinuent, s'insinuent dans l'esprit

allonge-toi derrière tes yeux et murmure-le-moi

que l'amour est un moment qui brûle le coeur humain

dans ma poitrine le feu continue de jouer.

Et ce soir les flocons de neige flottent

qui embrasse sans produit.

Et nous qui étions amoureux

nous ne nous sommes jamais entendus,

c'était toujours dans l'air

que j'irais.

Il neige ici et personne ne se déplace

tout est couvert de ténèbres et les bougies sont mortes.

Bientôt, il commence à s'allumer et les voitures se réveillent froides

mais la ville dort encore et ma rue est vide.