Sierpień - Coma

Lato wybuchło z całych sił

W knajpach dziewczęta piją sok

Chłopcom nie było nigdy wstyd

Poprzez dym chwytać ich młody wzrok

Droga wymyka się spod stóp

Miasto przechyla się przez mrok

Meteoryty suną w dół

Rozmyła się w kolejną noc granica snu

W niedorzeczności naszych ciał

W zaprzepaszczonej ciszy serc

Doczekaliśmy wrzasku dnia

Taki wstyd zdarza się tylko raz

Za kryształową ścianą słów

Za nieprzebytym lasem kłamstw

Chowa się ze mną dobry duch

Pod niebem wiatr pogania los, zatacza łuk

Doskonale znika czas

Doskonale i nie ma nic

Jeszcze dalej idę sam

Jeszcze dalej trzeba iść!

Tak trzeba!

Tak trzeba!

Doskonale znika czas

Doskonale i nie ma nic

Jeszcze dalej idę sam

Jeszcze dalej trzeba iść!

Tak trzeba!

Tak trzeba, trzeba…

Doskonale znika czas

Doskonale i nie ma nic

Jeszcze dalej idę sam

Jeszcze dalej trzeba iść!

Tak trzeba!

Tak trzeba, tak trzeba…

L'été a éclaté de toutes ses forces

Les filles boivent du jus dans les pubs

Les garçons n'ont jamais eu honte

Attrapez leurs jeunes yeux à travers la fumée

La route glisse sous mes pieds

La ville se penche à travers l'obscurité

Les météorites glissent vers le bas

La frontière du sommeil s'estompe la nuit suivante

Dans les absurdités de nos corps

Dans le silence gâché des cœurs

Nous avons vécu pour voir le cri du jour

Cette honte n'arrive qu'une fois

Derrière le mur de cristal des mots

Derrière l'impénétrable forêt de mensonges

Un bon esprit se cache avec moi

Le vent lance le destin sous le ciel, fait un arc

Temps qui disparaît parfaitement

Parfait et il n'y a rien

Je vais encore plus loin seul

Allez encore plus loin !

Vous devez!

Vous devez!

Temps qui disparaît parfaitement

Parfait et il n'y a rien

Je vais encore plus loin seul

Allez encore plus loin !

Vous devez!

Tu dois, tu dois...

Temps qui disparaît parfaitement

Parfait et il n'y a rien

Je vais encore plus loin seul

Allez encore plus loin !

Vous devez!

Tu dois, tu dois...