Bloed Voor Wodan - Countess

«De laffe man denkt immer te leven

Als hij zich voor de strijd hoedt;

Maar de ouderdom geeft hem geen vrede

Ook als hem de speren die geven.»

Een koude ochtend in het hoge Noorden

Duizenden zwaarden en speren reflecteren

Het weke licht van de vroege winterzon

Duizenden krijgers die slechts eer begeren

Klaar voor de kamp treedt onze leider naar voren

Hij heft een gewijde speer boven zijn hoofd

Werpt deze over de aanstormende vijand

Hun zielen nu onvoorwaardelijk aan Wodan beloofd

De strijd begint en bloed vloeit door het woud

Woeste krijgskreten richten zich tot de oorlogsgod

Onze zwaarden doorklieven de harten der vijand

Een bloedige, eervolle dood op het slagveld hun lot

Bloed voor Wodan

In de duistere schaduwen van het Noordse woud

Slaat een eenzame figuur het slagveld gade

Zijn oog ziet dat Zijn kinderen de zege behalen

Hun vijanden worden voer voor wormen en maden

De strijd is gestreden, de zege is behaald

De buit van wapens en schilden bijeengebracht

Vervolgens verbrand ter ere van onze oorlogsgod

Een verzengend vuur verlicht de vallende nacht

De weinige vijanden die nog in leven zijn

Worden zonder genade gehangen aan bomen

Vervolgens doorstroken met de gewijde speer

Spoedig zullen de dochters van Wodan komen

"L'homme lâche croit toujours qu'il est vivant"

S'il se garde contre la bataille;

Mais la vieillesse ne lui donne pas la paix

Même si les lances lui donnent.

Un matin froid dans le Grand Nord

Des milliers d'épées et de lances réfléchissantes

La douce lumière du soleil du début de l'hiver

Des milliers de guerriers qui ne désirent que l'honneur

Prêt pour le camp, notre chef s'avance

Il lève une lance consacrée au-dessus de sa tête

Jetez-le sur l'ennemi qui se précipite

Leurs âmes sont désormais inconditionnellement promises à Woden

La bataille commence et le sang coule à travers la forêt

Des cris de guerre féroces sont adressés au dieu de la guerre

Nos épées fendent le cœur de l'ennemi

Une mort sanglante et honorable sur le champ de bataille leur destin

Du sang pour Wodan

Dans les ombres sombres de la forêt nordique

Un personnage solitaire regarde le champ de bataille

Son œil voit que ses enfants remportent la victoire

Leurs ennemis deviennent du fourrage pour les vers et les asticots

La bataille est gagnée, la victoire est gagnée

Le butin d'armes et de boucliers collecté

Puis brûlé en l'honneur de notre dieu de la guerre

Un feu brûlant illumine la nuit qui tombe

Les quelques ennemis encore vivants

Sont pendus sans pitié aux arbres

Puis percer avec la lance sacrée

Bientôt les filles de Wodan viendront