Pytania - Diox

Moja podróż jest bardzo odległa

Pod stopami już mam tylko wszechświat

Niby wszystko to kwestia podejścia

Bo drzwi mogą służyć do wyjścia i wejścia

Upalam wszystko od płomieni piekła

Biały ogień lśniący jak perła

Trawi na popiół wszystko prócz lodu

Bo ten pod ciężarem grzechów sam pęka

Ile prawdy udźwigniesz na rękach?

Kto powiedział, że prawda jest jedna?

Dokąd prowadzi cię twoja ścieżka

I czemu na końcu okazuje się błędna?

Zamiast więzi zaciska się pętla

Czy tylko inni mają prawo do szczęścia

Czemu szczęście się liczy w diamentach

Zapomnieli, że to kawałek węgla

Znowu fala wyrzuca na brzeg okręty co miały zwyciężać

Widać na twarzach, że nadzieja gaśnie jak z biegiem lat uśmiech dziecka

Brak odpowiedzi, same pytania, w rękach została zawleczka

Zbliża do ziemi się rzucony granat i kurz opada jak szczęka

Ile warta jest nasza wolność

Czemu każda to jednak samotność

Moje słowa nie objęte promocją

Nie patrzę przez szybę, podchodzę by dotknąć

Podobno każdy ma własny kosmos

Ja za twój chyba dałbym się pociąć

Powiedz mi co jest zło a co dobro

I czemu tak często gubimy tu ostrość

Kto ostatni zaśmieje się głośno?

Komu jeszcze wypada się śmiać?

Na początku wierzymy tak mocno

Gotowi stawiać nasze zamki na piach

Wyciągamy ręce po nieboskłon

Chcemy sięgać za każdą z gwiazd

A kiedy gasną spowite ciemnością

Pozostaje nam już tylko strach

Znowu fala wyrzuca na brzeg okręty co miały zwyciężać

Widać na twarzach, że nadzieja gaśnie jak z biegiem lat uśmiech dziecka

Brak odpowiedzi, same pytania, w rękach została zawleczka

Zbliża do ziemi się rzucony granat i kurz opada jak szczęka

Podobno wszystko odbija się echem

Podobno każdy ma w sobie Judasza

Powiedz czemu trzymasz w ręce kamienie

I kto ci powiedział, że nie warto wybaczać

Ja nie pytam ze względu na siebie

Nawet światło rzuca tu cienie

Znowu łzy upadają na ziemię

A nasze serca znów są pustym kraterem

Kto pozwolił osądzić nam resztę

Czemu reszta wystawia oceny

Czemu stoję, a myślę, że biegnę

Powiedz szczerze czemu miałbym ci wierzyć

Umieramy powoli samotnie

Coraz mniej w nas naszych korzeni

Skoro wszystko jest wokół tak proste

Mów kto wyprawi nam nasze pogrzeby

Znowu fala wyrzuca na brzeg okręty co miały zwyciężać

Widać na twarzach, że nadzieja gaśnie jak z biegiem lat uśmiech dziecka

Brak odpowiedzi, same pytania, w rękach została zawleczka

Zbliża do ziemi się rzucony granat i kurz opada jak szczęka

Mon voyage est très loin

Je n'ai que l'univers sous mes pieds

Tout est une question d'approche

Parce que la porte peut être utilisée pour la sortie et l'entrée

Je brûle tout des flammes de l'enfer

Feu blanc brillant comme une perle

Il brûle tout en cendres sauf la glace

Parce que celui-ci casse sous le poids des péchés

Combien de vérité pouvez-vous porter sur vos mains ?

Qui a dit qu'il n'y avait qu'une seule vérité ?

Où votre chemin vous mène-t-il ?

Et pourquoi cela s'avère-t-il faux à la fin?

Au lieu d'un lien, un nœud coulant se resserre

Seuls les autres ont droit au bonheur

Pourquoi le bonheur compte dans les diamants

Ils ont oublié que c'était un morceau de charbon

Encore une fois, la vague jette les navires qui étaient censés gagner à terre

Vous pouvez voir sur leurs visages que l'espoir s'estompe comme le sourire d'un enfant au fil des ans

Pas de réponses, que des questions, l'épingle restait entre les mains

Une grenade lancée s'approche du sol et la poussière tombe comme une mâchoire

Combien vaut notre liberté ?

Pourquoi chacun est-il solitaire après tout

Mes mots ne sont pas inclus dans la promotion

Je ne regarde pas à travers la vitre, je m'approche pour toucher

On dit que chacun a son propre cosmos

Je me serais probablement coupé pour le vôtre

Dis-moi ce qui est mal et ce qui est bien

Et pourquoi perdons-nous si souvent le focus ici

Qui éclatera de rire en dernier ?

Qui d'autre rit ?

Au début, nous croyons si fort

Prêt à mettre nos châteaux dans le sable

Nous tendons nos mains vers le ciel

Nous voulons atteindre chacune des étoiles

Et quand ils sortent enveloppés de ténèbres

Il ne nous reste plus qu'à avoir peur

Encore une fois, la vague jette les navires qui étaient censés gagner à terre

Vous pouvez voir sur leurs visages que l'espoir s'estompe comme le sourire d'un enfant au fil des ans

Pas de réponses, que des questions, l'épingle restait entre les mains

Une grenade lancée s'approche du sol et la poussière tombe comme une mâchoire

Tout semble résonner

Apparemment, tout le monde a un Judas en eux

Dis-moi pourquoi tu tiens des pierres dans ta main

Et qui t'a dit que ça ne valait pas la peine de pardonner

Je ne demande pas pour mon propre bien

Même la lumière projette des ombres ici

Les larmes tombent à nouveau au sol

Et nos cœurs sont à nouveau un cratère vide

Qui nous laisse juger du reste

Pourquoi les autres donnent-ils des notes

Pourquoi suis-je debout et je pense que je cours

Dis-moi honnêtement pourquoi je devrais te croire

Nous mourons lentement seuls

Nos racines deviennent de moins en moins en nous

Puisque tout autour est si simple

Dis-moi qui va nous faire nos funérailles

Encore une fois, la vague jette les navires qui étaient censés gagner à terre

Vous pouvez voir sur leurs visages que l'espoir s'estompe comme le sourire d'un enfant au fil des ans

Pas de réponses, que des questions, l'épingle restait entre les mains

Une grenade lancée s'approche du sol et la poussière tombe comme une mâchoire