Aphrodite - Frank Boeijen

Sommigen zeggen dat liefde een leugen is

Dat Aphrodite niet uit de zee werd geboren

Sommigen zeggen dat haat de waarheid is

Jammer voor hen maar die zijn verloren

En ik weet niet goed bij wie ik hoor

Ik loop er maar wat tussendoor

Het is beter dat ik mezelf niet zo goed ken

Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent

Het kan zijn dat liefde een vermomming is

En dat alles een schaduw is van de werkelijkheid

Het kan zijn dat vriendschap een excuus is

Om jezelf niet te verliezen in eenzaamheid

En ik weet niet goed wat ik denken moet

Vrienden genoeg zelfs in overvloed

Ik zeg dit met een trillende stem

Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent

In elke voorbijganger schuilt een vriend

Wanneer zijn wij zo vervreemd van elkaar

Is het de angst voor bezit of voor verlies

Misschien zijn we daarom wel zo bang voor elkaar

Ik zou kunnen zeggen dat ik alles heb

Ik zou kunnen zeggen dat ik niet verloren ben

Want weet je dat ik vertrouwen in je heb

Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent

Je weet ik ben een man van weinig woorden

Als het gaat over het diepste van de ziel

Maar sinds de dag dat je mijn hart doorboorde

Viel die angst zo maar in het niet

En hier staan we dan aan de kust van de zee

Daar heb je het schip en het neemt ons mee

Misschien brengt het geluk misschien doet het pijn

Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn

Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn

En er geen middelen meer voor nodig zijn

Geen stof geen geest niets van het aardse bestaan

Maar voor eeuwig in het onbekende zijn opgegaan

Dan leven we voort als een oude legende

Waar 's avonds aan tafel van wordt verhaald

En ik hoop dat degene die de verteller is

Eindelijk ziet wie hij werkelijk is

Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn

Certains disent que l'amour est un mensonge

Qu'Aphrodite n'est pas née de la mer

Certains disent que la haine est la vérité

Dommage pour eux mais ils sont perdus

Et je ne sais pas vraiment à qui j'appartiens

Je marche juste un peu entre

Il vaut mieux que je ne me connaisse pas très bien

Maintenant que je vois enfin qui tu es vraiment

Il se peut que l'amour soit un déguisement

Et que tout est une ombre de la réalité

L'amitié peut être une excuse

Pour ne pas se perdre dans la solitude

Et je ne sais pas vraiment quoi penser

Assez d'amis même en abondance

Je dis ça d'une voix tremblante

Maintenant que je vois enfin qui tu es vraiment

Il y a un ami dans chaque passant

Quand sommes-nous si éloignés les uns des autres

Est-ce la peur de la possession ou de la perte

C'est peut-être pour ça qu'on a si peur l'un de l'autre

Je pourrais dire que j'ai tout

Je pourrais dire que je ne suis pas perdu

Parce que tu sais que j'ai confiance en toi

Maintenant que je vois enfin qui tu es vraiment

Tu sais que je suis un homme de peu de mots

Quand il s'agit des profondeurs de l'âme

Mais depuis le jour où tu as percé mon coeur

Cette peur n'a tout simplement pas pénétré

Et nous voilà sur la côte de la mer

Voilà le navire et il nous emmène

Peut-être que ça apporte du bonheur, peut-être que ça fait mal

Quand on voit enfin qui on est vraiment

Quand on voit enfin qui on est vraiment

Et aucune autre ressource n'est requise

Aucune matière, aucun esprit, rien de l'existence terrestre

Mais perdu à jamais dans l'inconnu

Ensuite, nous vivons comme une vieille légende

Qui se raconte à table le soir

Et j'espère que celui qui est le narrateur

Voit enfin qui il est vraiment

Quand on voit enfin qui on est vraiment