't Afscheid - Mieke

Ik voelde zijn hand door mijn haar

En hij streelde mijn wang

En ik dacht het is voorbij

Nog even maar en dan zie ik hem

Nooit meer terug

Nog een zoen en ik dacht het is voorbij

Maak het kort, doe het vlug

De regen valt neer als een doek op het toneel

In zijn ogen stond niets meer, het werd me teveel

Het was het geluid van de trein, dat ik wist waar ik

Stond

En die trein neemt me mee, ver van waar ik iets vond

Het huis is de trein die mij meevoert, ver weg

Van de plaats waar ik toch nooit gelukkig zou zijn

Uit mijn raam zie ik wazig een stip nog staan

Ik sluit mijn ogen, ik ga hier voor altijd vandaan

De bomen die glijden voorbij aan mijn oog

Mijn gedachten zijn doelloos, mijn tranen zijn droog

In de verte, daar ligt weer de stad in de zon

Een nieuw leven begint waar het eens toch begon

De jaren met hem zijn voorbij, ook mijn jeugd

Is nu oud zonder liefde en ook zonder vreugd

Als een klok die niet tikt, maar wel slijt aan de muur

De prijs van het leven was toch veel te duur

Als een klok die niet tikt, maar wel slijt aan de muur

De prijs van het leven was toch veel te duur

J'ai senti sa main dans mes cheveux

Et il m'a caressé la joue

Et j'ai pensé que c'était fini

Juste un peu de temps et ensuite je le verrai

ne jamais revenir

Un baiser de plus et j'ai pensé que c'était fini

Faites court, faites vite

La pluie tombe comme une nappe sur la scène

Il n'y avait plus rien dans ses yeux, c'est devenu trop

C'était le bruit du train que je savais où j'étais

Était debout

Et ce train m'emmène loin de là où j'ai trouvé quelque chose

La maison est le train qui m'emmène loin

De l'endroit où je ne serais jamais heureux

De ma fenêtre je vois un point flou toujours debout

Je ferme les yeux, je pars d'ici pour toujours

Les arbres qui glissent devant mes yeux

Mes pensées sont sans but, mes larmes sont sèches

In de verte, là se trouve la ville au soleil.

Une nouvelle vie commence là où elle a commencé

Les années avec lui sont finies, ma jeunesse aussi

Est maintenant vieux sans amour et aussi sans joie

Comme une horloge qui ne fait pas tic-tac, mais s'use sur le mur

Le prix de la vie était trop cher

Comme une horloge qui ne fait pas tic-tac, mais s'use sur le mur

Le prix de la vie était trop cher