Pavane - Mohsen Namjoo

من لولیتایی می شناختم

نقاش ِ طبیعت ِ بی جان

خسبیده در پَر ِ قو

تهران

و احمد

دیپلمه ریاضی و ناراضی

راننده تاکسی ِ زردمبو

مشهد

هر دو

مربوط به زمانه ای

که ناگاه همه چیز

از دست رفت

از هر سو

ایران

احمد گفت:

آی لولیتا!

منم سوار خسته ِ سرنوشت

که آرمان نسلم تباه شد

و لولیتا عاشق آن تباه شد

عاشق شده بر احمد ِ تباه شده بر اسبش

درازکِش

25 سال گذشت

من لولیتایی می شناسم

که نمی دانم از او هیچ جز سر ِ مویی

تهران

و خویش

دیپلمه ریاضی و ناراضی

نه گواهینامه ای

نه اسبی نه یابویی

هیچ کجای ایران

هالوژن ِ عظیم ِ امید

که اینک در من می زند سو سو

نه آنقدرم ابله

نه آنقدر دروغگو

که بگویم سوار ِ خسته ِ سرنوشت

اینچنین پُر رو

نه نسلم آرمانی دارد اصلا

که از دست رود

نه پولی که بگریزم

نه کونی که هَم کِشم

یا خود را ُکشم

پس هیچ لولیتایی مرا در خویشنخواهد پذیرفت

حتی در ریسایکِلبینش

بُگذارم و بُگذرم

غمگنانه و شاد

ما تحت گشاد و دل آزرده

J'ai connu Lolita

Peintre de la nature inanimée

Coincé dans la plume d'un cygne

Téhéran

Et Ahmad

Diplôme mathématique et insatisfait

Chauffeur de taxi col jaune

Mashhad

tous les deux

Correspondant à une heure

Que soudain tout

manqué

De partout

ایران

Ahmed a dit :

Ah Lolita !

Je chevauche aussi la fatigue du destin

Qu'Arman Naslam a été ruiné

Et Lolita en est tombée amoureuse

Amoureux d'Ahmed, ruiné sur son cheval

درازکِش

25 ans ont passé

Je connais Lolita

Je ne le connais pas sauf un cheveu

Téhéran

Et lui-même

Diplôme mathématique et insatisfait

Pas un certificat

Ni un cheval ni un cheval

Nulle part en Iran

Le grand halogène de l'espoir

Qui bat maintenant en moi

Pas si bête

Pas si mentir

Dire le cavalier fatigué du destin

C'est tellement plein

Aucune génération n'a d'idéal

C'est perdu

Pas d'argent pour fuir

je ne sais pas

Ou me tuer

Donc aucune Lolita ne m'acceptera dans sa famille

Même dans son recyclage

Laisse-moi partir et laisse-moi partir

Triste et heureux

Nous sommes ouverts et le cœur brisé