Eylül Akşamı - Revios

Günün birinde lanet bir ufunet basar

İşte o ruhunda yarattığım felaket kadar

Gerekmez icazet falan, bedenin sefalet tadar

Garip gurebanın hayalini necaset sarar

Ve bize metanet kalan, lan hayır, onlar da mı eskidi?

93 tarihli soluk akşam gazetesi

Bir mahalle abisi, küçük bir savaş gazisi

Semtindeki tek zengin züppenin fedaisi

Eski bir roman sanki anımsarken hatıram

Her satır hayli silik ve yok bu rüyadan kaldıran

Neden eskilerden bahsedip duruyom?

Çünkü bugünlerde hiçbir şey yok eskileri andıran

Neden bu tripteyim diye düşünüyorum şu an

Yirmili yaşlarda otuz kadar yaşlanan

Bir insan için gayet normal olmalı

Bu şu şekil şarkılar yazıp da dünyadan uzaklaşmak durmadan

Bir eylül akşamında kulağımda çalmıyorsa aynı şarkı

Yahut bakmıyorsa annem artık pencereden

Fazla konuşmama gerek yok

Çünkü bunu duymanızı dahi pek istemem

Ne kadar suni hayatların içindeyiz dimi

Sanki arkadaşlar eriyip gidiyor gibi

Hani çekersem bir fırt kızılcık şerbetinden

Kan kusar durur da kıpırdamam yerimden

Diz kapaklarımda kabuk tuttu çocukluk

Ve kabuk kalktığında yirmi yıllık burukluk

Mahalle kavgalarında en önde gör beni

Sanki cesareti gazetelerden bulurduk

Babaannem derdi akşam oldu Uğur dursun artık

Yıkardım her şeyi, babam gelirdi yorgun argın

Akşamın altısını biraz oldu daha geçeli

Kırmızı skodayla koşarken uygun adım

Uçmayı kurguladım doldurup sayfaları

Onlarca kanat çizdim izleyip uçurtmamı

Sanki bir yol vardı kaçırdığım, gökyüzüne doğru giden

Bekledim bir gün beni de almasını

Uçmayı kurguladım

Çünkü o yıllarda küsmemiştim hayaller kurup göklere bakmaya

Şimdi buz dağından farksızım

Ne oldu da alıştım böyle soğuk biri olmaya?