Khaste Shodam - Roozbeh Bemani

«دکلمه»

بدبختی است که شاعر یک شهر باشی و

عشقت نخواندت و نماند به پایِ تو

راضی شوی به اینکه شنیدی فقط که او

حالش به هم نمیخورد از شعر های تو

هر شب پناه میبرم از تو به مثنوی

اسطوره های کل جهانم عوض شده

من با زبانِ کوچه و بازار من شدم

با من چه کرده ای که زبانم عوض شده

موندم ، زخم خوردم از قلبم

چون نمیشد از عشق برگردم

با غرورم ، یه شهر همدرده

بس که شعرامو زندگی کردم

من یه عُمره تمام دردامو

قِصه کردم برای یک دنیا

شعر گفتم برای این مردم

که تو حرفامو بشنوی تنها

بشنوی تنها

من از این درد ، خسته شدم

از جنگیدن با قلبِ خودم

من با این زخما چه کنم؟

خسته شدم از حالِ خودم

من از این درد خسته شدم

از جنگیدن با حسِ خودم

من با این رویا چه کنم ؟

خسته شدم از دستِ خودم

وقتی چیزی ، نمیگم از حالم

میشه حرفام ، نقطه‌ چین باشه

گاهی وقتا سکوت میتونه

بهترین شعرِ رو زمین باشه

من از این درد خسته شدم

از جنگیدن با قلب خودم

من با این زخما چه کنم ؟

خسته شدم از حالِ خودم

من از این درد خسته شدم

از جنگیدن با حس خودم

من با این رویا چه کنم ؟

خسته شدم از دست خودم

"déclamation"

C'est un malheur d'être le poète d'une ville et

Ton amour ne t'a pas appelé et n'est pas resté à tes pieds

Soyez satisfait de n'avoir entendu que lui

Il n'aime pas vos poèmes

Chaque nuit je cherche refuge auprès de toi à Masnavi

Les mythes de tout mon monde ont changé

Je suis devenu avec le langage de la rue et du marché

Qu'est-ce que tu m'as fait pour que ma langue ait changé ?

Je suis resté, j'ai été blessé de mon coeur

Parce que je ne pouvais pas revenir de l'amour

Une ville sympathise avec ma fierté

Assez que j'ai vécu ma poésie

J'ai souffert toute ma vie

J'ai raconté une histoire pour un monde

J'ai écrit un poème pour ces gens

Toi seul peux m'entendre

écouter seul

Je suis fatigué de cette douleur

De me battre avec mon propre cœur

Que dois-je faire de ces blessures ?

je suis fatigué de moi

Je suis fatigué de cette douleur

De me battre avec mon sens de moi

Que dois-je faire de ce rêve ?

je suis fatigué de moi

Quand quelque chose, je ne parle pas de mon humeur

Mes mots peuvent-ils être ponctués ?

Parfois le silence peut

C'est le meilleur poème sur terre

Je suis fatigué de cette douleur

De me battre avec mon propre cœur

Que dois-je faire de ces blessures ?

je suis fatigué de moi

Je suis fatigué de cette douleur

De me battre avec mon sens de moi

Que dois-je faire de ce rêve ?

je suis fatigué de moi