Monotonia - Siles

Powiedz w moim mieście, powiedz, że się da

Zostawić monotonię na chodnikach tego dnia

Gwiazdy wyszły na niebo w poszukiwaniu szans

A nieszczęśliwi na ulice, żeby łapać blask

Nie jestem tym, który zapomina drogi szlak

Bo dzięki temu szanuję drogocenny czas

Niewiele mam go, ale podzielę się z tobą żeby ci go dać

Ludzie nie banknot, jedyna zasada dla wszystkich jebanych szmat

Z każdym krokiem głosy milkną, cisza głośniej woła

Ci co się kręcili blisko wypadają z koła

Nie chcę umrzeć szybko, rzeczywistość za mnie kona

Anioł upadł nisko, tak że pękła aureola

Muszę iść, w głowie gra polifonia

Muszę iść, na smyki kalafonia

Czuję rytm, kroki to alegoria

A za mną wciąż ta jebana monotonia

Za mną wciąż ta jebana monotonia

Za mną wciąż ta jebana monotonia

Muszę iść, leję oliwy do ognia

Oliwy do ognia, oliwy do ognia

Jak wyglądają sny tych co nie widzą nic

Niemi krzyczą o pomoc, ale gdzie jestem ja!

Bardzo boli to co nie widoczne

Jestem niewolnikiem moich potrzeb

Nie namawiaj, bo i tak nie skończę

Przyjdzie taki dzień, kiedy cię pogoni postęp

Jak będziesz daleko to cię dotkne

Kiedy się obrócisz to się potkniesz

Zawsze obok na złe i dobre

Powiedz mi dlaczego widzę cię znowu

Czemu zawsze kiedy ruszam idzie za mną twój korowód

Serce mnie woła, dusza trzyma, a zakazuje rozum

Znalazłem porozumienie, wtedy ty znalazłaś powód

Byłam przy tobie, jak nie miałeś nic

Teraz na głowie triumfalny liść

Stoję obok po to żebyś mógł iść

Dlatego kolejny raz rodzi się myśl ta

Muszę iść, w głowie gra polifonia

Muszę iść, na smyki kalafonia

Czuję rytm, kroki to alegoria

A za mną wciąż ta jebana monotonia

Za mną wciąż ta jebana monotonia

Za mną wciąż ta jebana monotonia

Muszę iść, leje oliwy do ognia

Oliwy do ognia, oliwy do ognia

Dis dans ma ville, dis que c'est possible

Laisse la monotonie sur les trottoirs ce jour-là

Les étoiles sont allées au ciel à la recherche d'opportunités

Et les gens mécontents descendent dans la rue pour attraper la lueur

Je ne suis pas celui qui oublie le sentier coûteux

Parce que... grâce à cela, je respecte un temps précieux

Je n'en ai pas beaucoup, mais je vais le partager avec vous pour vous le donner

Les gens pas un billet de banque, la seule règle pour toutes les putains de salopes

A chaque pas, les voix se taisent, le silence appelle plus fort

Ceux qui traînaient tombent hors du cercle

Je ne veux pas mourir rapidement, la réalité meurt pour moi

L'ange est tombé si bas que l'auréole s'est brisée

Je dois y aller, la polyphonie joue dans ma tête

Je dois y aller, cordes de colophane

Je sens le rythme, les pas sont une allégorie

Et derrière moi c'est toujours cette putain de monotonie

Derrière moi, c'est cette putain de monotonie

Derrière moi, c'est cette putain de monotonie

Je dois y aller, je verse de l'huile sur le feu

De l'huile sur le feu, de l'huile sur le feu

A quoi ressemblent les rêves de ceux qui ne voient rien

Les muets crient à l'aide, mais où suis-je !

Ce qui est invisible fait très mal

Je suis esclave de mes besoins

Ne persuadez pas, parce que je ne vais pas le finir de toute façon

Il viendra un jour où le progrès te poursuivra

Si vous êtes loin, cela vous affectera

Quand tu te retourneras, tu trébucheras

Toujours à mes côtés pour le meilleur et pour le pire

Dis-moi pourquoi je te revois

Pourquoi ta procession me suit toujours quand je bouge

Mon cœur m'appelle, mon âme me tient, et mon esprit m'interdit

J'ai trouvé un accord, puis tu as trouvé une raison

J'étais avec toi quand tu n'avais rien

Maintenant sur la tête une feuille triomphale

Je me tiens à côté de toi pour que tu puisses y aller

Donc cette pensée revient

Je dois y aller, la polyphonie joue dans ma tête

Je dois y aller, cordes de colophane

Je sens le rythme, les pas sont une allégorie

Et derrière moi c'est toujours cette putain de monotonie

Derrière moi, c'est cette putain de monotonie

Derrière moi, c'est cette putain de monotonie

Je dois y aller, ça alimente le feu

De l'huile sur le feu, de l'huile sur le feu