Атлантыда -

Вокны маўклівых і высокіх дамоў

глядзяць у вечар надышоўшай вясны.

А ў небе ззяюць тысячы зор, якую сотню гадоў

ужо свецяць, вартуючы нашыя сны.

Назіраюць і сочаць за нашай зямлёй,

глядзяць з увагай на нас з табой.

Скажыце мне, зоры, ці вы бачылі мой край

у старажытныя былыя часы,

князя старога, што свайму сыну казаў: «Ты Раздіму не забывай,

помні: за яе лёс адказваеш ты».

Шмат вырасла дрэваў за гэты час,

цяпер за Радзіму адказвае кожны з нас.

Мы не ідзем у новы дзень, на сонца свет,

спяшаемся схавацца ў едкі дым ад цыгарэт,

запіць сумленне кубкам чорнага віна.

Атлантыда кліча нас (чакае нас), а нас няма.

Fenêtres des maisons silencieuses et hautes

regardant le soir du printemps à venir.

Et dans le ciel, des milliers d'étoiles brillent depuis cent ans

brillent déjà, gardant nos rêves.

Veillant et veillant sur notre terre,

ils vous regardent et moi avec attention.

Dis-moi, étoiles, as-tu vu ma terre

dans les temps anciens

du vieux prince, qui disait à son fils : « N'oublie pas Razdim,

souviens-toi : tu es responsable de son sort."

De nombreux arbres ont poussé pendant cette période,

maintenant chacun de nous est responsable de la Patrie.

Nous n'allons pas vers un nouveau jour, vers un nouveau monde,

se précipiter pour se cacher dans la fumée âcre de la cigarette,

lave ta conscience avec une coupe de vin rouge.

Atlantis nous appelle (nous attend) et nous ne sommes pas là.