Toofan - Ali Sorena

زیر زنجیر دیو سیاه

زیر نفسای سینه سیاه

هنوز آدرس پریا می ده

کنده از مرز زمان

مثل صدف رو عرض جهان

خشکی زده.

گوشاتو بچسبون بش صدای دریا می ده

این منم یه تن روی خس

زیر خستگیِ هیاهوی کویر

این منم یه خسته ی ریل

این منم یه واگنِ سیر

گذشته از ایستگاهِ عطش

تشنه حتی کنار دریا

این منم بی باور به آب … این منم

این منم دست زیر تن ترکه ی پتیاره ها

تاول کف پام با پای پیاده لای پا های

برهنه متوهم کفش

این منم نقش زیر تن شهر تیغ

تا یه تف به گندگیِ دهن صدا

ناخون کشیده شد ه ی خنده

زاییده زادگاهِ ساحره ها

این منم درد باورم

پاره قلب نفس تلکه شده م زیر خطر درد اره ها

این منم نبرد اره ها

از جنگ زمین بریده

یه پای روحمو مین جوییده

این منم دفتر پر از خطر خاطرات خاک.

خطای روی تنم پاک نمی شن

این صفحه سفیدی رو جا زد

خاطره مدادُ می تراشید

صفحه ی شکستگی مو تا زد

محکم گفت پرم شکست

نوک مدادش رو تنم شکست

شاعرم کرد، شعر شد

هر کلمه که روی تنم نشست

خطای روی تنم پاک نمی شن

این صفحه سفیدی رو جا زد

خاطره مدادُ می تراشید

صفحه ی شکستگی مو تا زد

محکم گفت پرم شکست

نوک مدادش رو تنم شکست

شاعرم کرد، شعر شد

هر کلمه که روی تنم نشست

از آب گذشتم بوی ماهیِ مرده میدم

از کلمه های مرده گذشتم

بوی سوگ یه جمله میدم

تو که چشمات بازِ واسه دیدن من

نگام کن بو عقده میدم

من میونِ دودِ میونِ گلوم

عمریِ بوی سرفه میدم

از این همه پاسخ گذشتم

بوی اون که می پرسه میدم

خوب نگام کن.

من یه صدام

بیرون زده از شهر سکون

شهر خستگیِ پنجه ی پا

من یه قلب بیرون از بدن

بوی سینه های جر خورده میدم

من اون طوفان خستم

بوی برگای دل مرده میدم

ایستادن مرگ منه

بوی رفتن توی جمله می دم

این منم نگار تو

زخمیِ مداد تو

توی همه آب های دنیا

دنبال کشتیِ نگاه تو

گفتی نگار این تویی باد

این منم طوفان صدای تو

دنبال رهایی ام

تو نرفته های تو.

Sous la chaîne d'un démon noir

Sous le souffle de la poitrine noire

Il donne encore l'adresse des fées

Arraché à la limite du temps

Comme les huîtres à travers le monde

Sécher.

Gushato colle au son de la mer

C'est moi aussi

Sous la fatigue du bruit du désert

C'est aussi un rail fatigué

C'est aussi un chariot à l'ail

Au-delà de la station de soif

Soif même au bord de la mer

C'est moi, ne croyant pas en l'eau… C'est moi

C'est ma main sous le corps de la mèche

Cloques plantaires sur la plante des pieds

Chaussures nues délirantes

C'est aussi le rôle sous le corps de la ville du rasoir

Jusqu'à un crachat dans la crasse de la bouche

Ongles qui rigolent

Le berceau des sorcières

C'est la douleur je crois

Mon coeur bat la chamade au risque d'avoir mal vu

C'est la bataille des scies

Coupé de la guerre terrestre

Un pied de mon âme a été miné

C'est un bureau plein de souvenirs de sols dangereux.

L'erreur sur mon corps n'est pas effacée

Cela a laissé une page blanche

Tu as la mémoire d'un crayon

La plaque de cheveux cassés pliée

Perm dit fermement

J'ai cassé la pointe de son crayon

Il est devenu poète, il est devenu poète

Chaque mot qui était assis sur mon corps

L'erreur sur mon corps n'est pas effacée

Cela a laissé une page blanche

Tu as la mémoire d'un crayon

La plaque de cheveux cassés pliée

Perm dit fermement

J'ai cassé la pointe de son crayon

Il est devenu poète, il est devenu poète

Chaque mot qui était assis sur mon corps

J'ai traversé l'eau et senti le poisson mort

J'ai dépassé les mots morts

Je sens une phrase de deuil

Tu ouvres les yeux pour me voir

Regarde-moi, je le sens

je suis dans la fumée de ma gorge

Je sens la toux toute une vie

J'ai parcouru toutes ces réponses

Je sens ce qu'il demande

Regarde bien.

je suis un Saddam

Hors de la ville du silence

La ville de la fatigue des orteils

J'ai un coeur hors du corps

Je sens les seins tombants

Je suis fatigué de cette tempête

Je sens les feuilles d'un cœur mort

Debout est ma mort

Je sens l'odeur dans la phrase

C'est moi aussi

Blessé par ton crayon

Dans toutes les eaux du monde

Suivez le navire de votre regard

Tu as dit que c'est toi

C'est la tempête de ta voix

je cherche la libération

Vous n'y êtes pas allé.