Ulice Nienawiści - Frontside

Codzień, codzień ulicą w dół

Oczy szybko błąkają się po ścianach

Odwracam głowę gdy pęka szkło

Kocham te miejsca ich dźwięk

To moja, krwawa czerwień ceglanych murów

W kontraście z błękitem mundurów

Śmiejąc im się w twarz zaczynam widzieć

Nie lękam się miejsca i słów

Czuję się odprężony i silny bo wiem

Na co stać to miejsce i na co stać mnie

Moja specjalność to dzikie kłopoty

Zgrabne tyłeczki wpatrzone w niebo

Nie lękam się

Bo wiem

Na co stać mnie

Razem z ulicą tworzymy rodzinę

Stalowy pręt mocno ściskam w dłoni

O każdy dzień znów muszę się bić

Ulica jest zbyt piękna żeby zginąć

Co druga brama skazana na śmierć

Dzieciaki dla których piłka jest matką

Nadejdzie czas gdy wypróbują broń

Nie lękam się

Bo wiem

Na co stać mnie!

Tous les jours, tous les jours dans la rue

Les yeux errent rapidement sur les murs

Je tourne la tête alors que le verre se brise

J'aime ces lieux, leur son

C'est mon putain de mur de brique rouge

Contrairement au bleu des uniformes

Rire dans leur visage, je commence à voir

Je n'ai pas peur du lieu et des mots

Je me sens détendu et fort parce que je sais

Que peut faire cet endroit et que puis-je faire

Les ennuis sauvages sont ma spécialité

Fesses galbées regardant le ciel

je n'ai pas peur

Parce que je sais

Que puis-je faire

Avec la rue, nous créons une famille

Je saisis fermement la tige d'acier dans ma main

Je dois me battre à nouveau pour chaque jour

La rue est trop belle pour mourir

Une porte sur deux est vouée à la mort

Des enfants pour qui le ballon est la mère

Le temps viendra où ils essaieront les armes

je n'ai pas peur

Parce que je sais

Que puis-je faire!