De Radelozen - Liesbeth List

Ze lopen hand in hand, gehuld in doodse stilte

Door uitgedoofde steden vol van vocht en kilte

Waarin alleen hun doffe sloffen wordt gehoord

Zo lopen woordeloos de radelozen voort

Hun vleugels zijn verbrand, hun takken afgewaaid

Zo op een klip gestrand dat dood geen angst meer zaait

Zijn ze de liefde moe, die droom werd wreed verstoord

Zo lopen woordeloos de radelozen voort

En ik, ik ken hun weg, ik ben hem zelf gegaan:

Al meer dan honderd maal ben ik halfweg blijven staan

Maar, jonger of gekwetster, zetten zij hem voort

Zo trekken woordeloos de radelozen voort

Want onder gindse brug is 't water diep en lief’lijk

Daar houdt de wereld op en is het bed gerief’lijk

Zij snikken er hun naam nog, als een jonge bruid

Dan wist het water stil de radelozen uit

Sta op degeen die hun de eerste steen wil gooien

Die kent van liefde alleen de woorden ‘ik' en ‘mij'

De brug gaat zich alweer in ochtendnevels tooien

Een leven dat eens hoop gekoesterd heeft voorbij