Sanktuarium - PIH

Sanktuarium — to co w życiu ma znaczenie

Sanktuarium — ja, moje sumienie

Opowieść oparta na faktach

Cień pada, słowa jak łzy, pełna karafka

Przeznaczenie wybrało — mam nawijać

Zagubiony w tych wszystkich delfickich maksymach

Idę jak stoik przez martwych drzew sad

Na Mount Blanc popijając koktajl z kruszonego szkła

Od tylu lat w poszukiwaniu mniejszego zła

W oczach zmian kac, blask, życia kwarc

Łapię się ścian, żeby nie upaść, nie zasnąć

Czarnych rzeka myśli wije mi się pod czaszką

Strateg, mistrz, Bóg w ludzkim ciele

Doskonały umysł, majstersztyk intelekt

Taktyk ułożony, bezbłędny plan

Szachownica, starcie figur, master mind

To prawda, głębia, ład, symetria

Ciemna strona wyłączona

Bez złych emocji, negatywu, żołądka żółci

Leczę się, wychodzę z nałogu destrukcji

Głowę kładę na jej łonie, nie odda tego tusz

Dziś nie cierpię na insomnię, na brak snu

Komunia dusz

Mogę umrzeć na deskach tej sceny, u jej stóp

Będę miał spokojną twarz, gdy opadnie kurz

Tych kilka słów, cały mój świat to ból

Po wyburzonych ścianach zostanie tylko gruz

Gdy chce do światła, nadziei, szczypty wiary

Ta cała nienawiść nasza miłość karmi

Wpędzałem się w choroby na własne życzenie

Mam dla kogo, wierzę że to zmienię

We dwoje w jedynym możliwym dla nas kierunku

Mimo wszystkich moich słabych punktów

Wiem co ludzkie, wiem co boskie

Porzuciłem tamto życie bezpowrotnie

Bez ciężaru awantur, alarmów niefartu

Nadstawiania karku, lecących odłamków

Sanktuarium…

Jak złodziej się wkradł mój dysfunkcjonalny świat

Ty zawsze przytulona do mnie jak wiatr

Czułem się zezłomowany i niestety

Nie miałem odwagi zobaczyć tych kilku rzeczy

Gdziekolwiek jesteś, wiem, że czujesz tak jak ja

Beznadziejne problemy oplatają nasz mały świat

Ostatni raz stałem tam, patrzyłem w okno

Znany mi pejzaż - widok na samotność

O sensie życia monolog, jak palec sam

Próbujesz łapać krew uciekającą z ran

I rozmazany tusz do rzęs, oczy pełne łez

Później twarzą w twarz, na zgodę seks

Gdzieś głęboko we mnie ciężka choroba

Zabijałem szczęście by je reanimować

Oczyścić ciało z toksyn dzisiaj muszę

Sanctuaire - ce qui est important dans la vie

Sanctuaire - moi, ma conscience

Une histoire basée sur des faits

Une ombre tombe, des mots comme des larmes, une carafe pleine

Le destin a choisi - je dois parler

Perdu dans toutes ces maximes delphiques

Je marche comme un stoïque à travers les arbres morts du verger

Sur le Mont Blanc, en sirotant un cocktail en verre pilé

Depuis tant d'années à la recherche du moindre mal

Aux yeux des changements, gueule de bois, lueur, quartz de la vie

Je m'accroche aux murs pour ne pas tomber, ne pas m'endormir

La rivière des pensées noires serpente sous mon crâne

Stratège, maître, Dieu dans un corps humain

Esprit parfait, intellect de chef-d'œuvre

Une tactique bien arrondie, un plan sans faille

Échiquier, choc des pièces, esprit maître

C'est vrai, profondeur, ordre, symétrie

Côté obscur désactivé

Sans mauvaises émotions, négatif, estomac biliaire

Je suis sous traitement, je me remets de l'addiction à la destruction

J'ai posé ma tête sur ses genoux, les carcasses ne la rendront pas

Aujourd'hui je ne souffre pas d'insomnie, de manque de sommeil

communion des âmes

Je peux mourir sur les planches de cette scène, à ses pieds

J'aurai un visage calme quand la poussière sera retombée

Ces quelques mots, tout mon monde est douleur

Seuls les décombres resteront après les murs démolis

Quand il veut de la lumière, de l'espoir, une pincée de foi

Toute cette haine nourrit notre amour

Je me rendais malade à ma propre demande

J'ai quelqu'un pour qui, je crois que je vais le changer

Nous deux dans la seule direction possible pour nous

Malgré toutes mes faiblesses

Je sais ce qui est humain, je sais ce qui est divin

J'ai quitté cette vie pour toujours

Sans le fardeau des rangées, alarmes de malchance

Sortir ton cou, voler des éclats d'obus

Sanctuaire…

Comment un voleur s'est glissé dans mon monde dysfonctionnel

Tu t'es toujours blotti contre moi comme le vent

Je me suis senti abandonné et malheureusement

Je n'osais pas voir ces quelques choses

Où que tu sois, je sais que tu ressens la même chose que moi

Des problèmes désespérés enchevêtrent notre petit monde

La dernière fois que je suis resté là, j'ai regardé la fenêtre

Un paysage que je connais - une vision de la solitude

Un monologue sur le sens de la vie, comme un doigt seul

Tu essaies d'attraper le sang qui s'échappe des blessures

Et du mascara taché, les yeux pleins de larmes

Plus tard, face à face, relations sexuelles consensuelles

Quelque part au fond de moi une maladie grave

J'ai tué le bonheur pour le ressusciter

J'ai besoin de nettoyer mon corps des toxines aujourd'hui