Za późno - PIH

Jestem stracony dla życia

Wszystkiego sens przykrył już tren

Nie mam sił biec to z krawędzi mnie spycha

Z ciepłych trzewi zwierząt czytam sekrety swego losu

Mało istotne z punktu widzenia kosmosu

Szary świt na asfalcie rosa

Z przeszłości słyszę krzyk pusta szosa

Klęczę opuszczone ręce szeptem przeklinam bilans

To że umiem zapamiętywać nie zapominać

Krwawy deszcz wiem życie jest krótkie

Żeby poddać się lecz wszystko idzie na czołówkę

Próbuję sam pod górę wtoczyć ten kamień

To jest jak podróż duszy poza ciałem

Tych kilka spraw nie daje spokoju

Ciągła amplituda uczuć i nastrojów

Daleko gdzieś samotnie od swojego domu

To tylko miasto chciwych oczu my nie mamy domów

Nie ucieknę nigdy od demonów

Zabiorę je ze sobą aż do grobu

Nie uratujesz mnie, przeklęty sen (czuję to wiem)

Jestem stracony dla życia

Wszystkiego sens przykrył już tren

Nie mam sił biec to z krawędzi mnie spycha

Dla tego świata nie ma mnie więcej

Syntetyczna krew w żyłach sztuczne płuco serce

Żal pretensje wszystko poza nami

Na nic wysiłek okupiony łzami

Tu na dole jest tak zimno aseptycznie mokro

Dopada nas kosmiczna pustka samotność

Choćbym nie wiem jak się mył pozostanę brudny

Tu wśród ludzi którzy nie są już ludźmi

Ten fakt na części pierwsze mnie rozkłada

Kolejny obrót ziemi szlag trafił starania

Wilgotne prześcieradło na oślep macam

W powietrzu wisi odór wódy i kaca

Zło pierwotne jest wśród nas tuż za plecami

Przywołujesz je różnymi imionami

Za wszystkie grzechy najcięższa kara

Jak słońce zamiast dawać ciepło bliskim spalam

Nie uratujesz mnie, przeklęty sen (czuję to wiem)

Jestem stracony dla życia

Wszystkiego sens przykrył już tren

Nie mam sił biec to z krawędzi mnie spycha

Ten koszmar dręczy mnie co noc przypływa fala

Duszę się pod ciężarem własnego ciała

Nie otwiera się powieka

Słowa rodziny dochodzą do mnie z daleka

W drogę bez powrotu Morfeusz mnie zabiera

Jak nieszczerze czasem brzmi rachunek sumienia

I im bardziej docierają do mnie fakty

Czuję w sobie coraz mniej substancji

Nie uratujesz mnie, przeklęty sen

Jestem stracony dla życia

Wszystkiego sens przykrył już tren

Nie mam sił biec to z krawędzi mnie spycha

Nie uratujesz mnie, przeklęty sen (czuję to wiem)

Jestem stracony dla życia

Wszystkiego sens przykrył już tren

Nie mam sił biec to z krawędzi mnie spycha

je suis perdu à vie

Tout a déjà été couvert par un train

Je n'ai pas la force de courir, ça me pousse à bout

Des entrailles chaudes des animaux j'ai lu les secrets de mon destin

Peu important du point de vue de l'espace

Aube grise sur l'asphalte rosée

Du passé, je peux entendre la route déserte crier

Je m'agenouille les mains baissées et chuchote maudis le bilan

Que je peux me souvenir de ne pas oublier

Pluie de sang je sais que la vie est courte

Abandonner mais tout passe au premier plan

J'essaie de faire rouler ce rocher sur la colline moi-même

C'est comme un voyage de l'âme hors du corps

Ces quelques choses me dérangent

Amplitude continue des sentiments et des humeurs

Loin quelque part seul de chez moi

C'est juste une ville aux yeux avides, nous n'avons pas de maisons

Je ne fuirai jamais les démons

Je les emmènerai avec moi dans la tombe

Tu ne me sauveras pas, rêve maudit (je le sens, je le sais)

je suis perdu à vie

Tout a déjà été couvert par un train

Je n'ai pas la force de courir, ça me pousse à bout

Il n'y a plus de moi pour ce monde

Sang synthétique dans les veines cœur pulmonaire artificiel

Je suis désolé pour tout sauf nous

Aucun effort payé avec des larmes

Il fait si froid aseptiquement humide ici

Nous sommes saisis par le vide cosmique de la solitude

Même si je ne sais pas me laver, je resterai sale

Ici parmi des gens qui ne sont plus humains

Ce fait me brise

Un autre tour de terre a soufflé les efforts

Je tâtonne aveuglément le drap humide

L'odeur de la vodka et de la gueule de bois flotte dans l'air

Le mal primaire est parmi nous juste derrière notre dos

Vous les appelez par des noms différents

Pour tous les péchés, la peine la plus lourde

Comme le soleil, au lieu de donner de la chaleur à mes proches, je brûle

Tu ne me sauveras pas, rêve maudit (je le sens, je le sais)

je suis perdu à vie

Tout a déjà été couvert par un train

Je n'ai pas la force de courir, ça me pousse à bout

Ce cauchemar me hante chaque nuit une vague vient

J'étouffe sous le poids de mon propre corps

La paupière ne s'ouvre pas

Les mots de la famille me viennent de loin

Morpheus m'emmène sur la route du non-retour

Comme l'examen de conscience sonne parfois malhonnête

Et plus les faits m'atteignent

Je ressens de moins en moins de substance en moi

Tu ne me sauveras pas, putain de rêve

je suis perdu à vie

Tout a déjà été couvert par un train

Je n'ai pas la force de courir, ça me pousse à bout

Tu ne me sauveras pas, rêve maudit (je le sens, je le sais)

je suis perdu à vie

Tout a déjà été couvert par un train

Je n'ai pas la force de courir, ça me pousse à bout