Baldur - Skálmöld, Sinfóníuhljómsveit Íslands

Minningin svíður, ég man þetta vel,

missinn sem skóp hjá mér reiðina.

Skaðræðislýður sem skreið yfir mel,

skarinn minn fríður var dreginn um Hel.

Óðni, sem bíður, nú ætt mína fel.

Víst var ég kvalinn og visinn og sljór,

vitstola hljóp upp á heiðina.

Hálf- var ég galinn er hefnda ég sór.

Horfði á dalinn minn, kvaddi og fór,

lamaður, kalinn en leiddur af Þór.

Há var heiðin,

hungur og myrkur,

en áfram arkaði.

Löng var leiðin,

lítill minn styrkur,

er spor mín markaði.

Skepnan skorin.

Skaðræðisópin,

þá Hel loks hörfaði.

Víst á vorin

veinin og hrópin

berast frá vörðu við Baldurs haug.

Aldrei mun skilja þann skaða sem hlaust,

skelfingarópin og neyðina.

Níðings- með vilja þú bein þeirra braust,

börnin mín ylja mér ekki í haust.

Sorgir vil hylja, á Tý legg mitt traust.

Ásgarður teymdi mig aftur til þín,

örmagna glóp lýsti leiðina.

Varginn mig dreymdi, þá válegu sýn

vandlega geymdi hvar sól aldrei skín.

Lævísin streymdi frá Loka til mín.

Brennheitt blóðið

bunaði niður,

er Vör oss vitjaði.

Hávært hljóðið,

hryglur og kliður

er búkinn brytjaði.

Líkin lengi

lágu við steininn.

Þá goðin grófu oss,

dána drengi,

dysjuðu beinin.

Og ég þekktist þrekið

þegar ég hélt af stað.

Við hef ég tryggðum tekið,

traustur ég ríð í hlað.

Þú komst særður og sár,

sundrað var allt þrekið.

Undir heiðninnar hönd

hefur fundið stað.

Hamar Þórs og hans þrár

Þrymur gat ei tekið.

Þessi blóðslegnu bönd

bera skalt í hlað.

Víkingur á vorkvöldi

vaskur kallar Óðin.

Hallar- opnast hliðin þá,

herma þetta ljóðin.

Baldur heitir bóndinn

sem bundinn er í ljóðin.

Loks er liðinn

löstur úr minni,

nú birtast brautirnar.

Finn ég friðinn

frelsa mitt sinni.

Nú þagna þrautirnar.

Sláttur slaknar,

Sleipnir mig vekur.

Mér heilsar Heimdallur.

Valhöll vaknar,

við mér hún tekur

og Goðheimur gjörvallur.

Hlaupum móti hetjum með skjöldinn,

halir rísa aftur á kvöldin.

Bölsýnin, ef berst hún um völdin,

burtu skal flæmd.

Höldum því að Heiðrúnarveigum,

hornin fyllum, lyftum og teygum.

Sæhrímni til átu við eigum,

engin trog tæmd.

Velkominn vertu.

Velkominn víkingur.

Velkominn víga valdur.

Velkominn vin.

Hetja hefur beinin sín borið,

Baldur horfir þó út í vorið.

Látlaust fas og létt er hans sporið.

Lést hann með sæmd.

La mémoire brûle, je m'en souviens bien,

la perte qui m'a mis en colère.

Des gens rampants qui rampent sur la farine,

ma belle beauté a été traînée autour de l'Enfer.

Odin, qui attend, maintenant ma famille se cache.

J'étais sûrement tourmenté, las et ennuyeux,

fou a couru sur la colline.

J'étais à moitié fou quand j'ai juré de me venger.

J'ai regardé ma vallée, j'ai dit au revoir et je suis parti,

paralysé, chauve mais dirigé par Thor.

Haute était la bruyère,

la faim et les ténèbres,

mais arcade continue.

La route était longue,

ma petite force,

est mon empreinte sur le marché.

La créature est coupée.

L'insulte,

puis l'Enfer s'est finalement retiré.

Au printemps sûrement

la veine et les cris

reçu du garde du monticule de Baldur.

Ne comprendra jamais les dégâts causés,

les cris de terreur et de détresse.

Abus - avec votre volonté leur os s'est cassé,

mes enfants ne me réchauffent pas cet automne.

Les chagrins veulent couvrir, Tý met ma confiance.

Ásgarður m'a ramené à toi,

des reflets épuisés illuminaient le chemin.

Le loup a rêvé de moi, puis un beau spectacle

soigneusement rangé là où le soleil ne brille jamais.

La ruse passait de Loki à moi.

Le sang brûlant

emmitouflé,

quand Vör nous a rendu visite.

Bruit fort,

épines et croûtes

le corps était brisé.

Le cadavre depuis longtemps

allongé près de la pierre.

Puis les dieux nous ont enterrés,

garçons morts,

os teints.

Et je connaissais l'endurance

quand je suis parti.

Nous l'avons pris pour acquis,

confiant que je roule dans la grange.

Tu as été blessé et blessé,

désintégré toute endurance.

Sous la main païenne

a trouvé une place.

Le marteau de Thor et ses désirs

Þrymur ne pouvait pas prendre.

Ces bandes ensanglantées

porter une charge.

Viking le soir du printemps

évier appelle Odin.

Hall - les portes s'ouvrent alors,

imiter ces poèmes.

Baldur est le nom du fermier

qui est lié dans les poèmes.

Enfin c'est fini

vice de mémoire,

maintenant les voies apparaissent.

je sens la paix

gagner mon temps.

Maintenant, les énigmes sont silencieuses.

Tondre détend,

Sleipnir me réveille.

Heimdallur me salue.

Valhöll se réveille,

avec moi elle prend

et Goðheimur gjörvallur.

Courons contre les héros avec le bouclier,

les queues remontent la nuit.

Le pessimisme, s'il arrive au pouvoir,

doit être rincé.

Restons sur Heiðrúnarveig,

les coins sont remplis, soulevés et étirés.

Oursin que nous avons mangé,

pas d'auge vidée.

Bienvenue.

Bienvenue Viking.

Bienvenue pouvoir meurtrier.

Bienvenue mon ami.

Le héros a porté ses os,

Baldur, cependant, attend avec impatience le printemps.

Ses pas sont clairs et légers.

Il est mort avec honneur.