Dauði - Skálmöld, Sinfóníuhljómsveit Íslands

Ligg ég, lek mín sár,

lopinn kólnar minn nár.

Dauðinn dregur mig nær,

dettur yfir mig snær.

Lið mitt liggur hjá mér,

látin hersingin er.

Hetjur höfðu það af,

hefndin frið okkur gaf.

Hinsta dreg ég andardráttinn,

drengur Óðins missir máttinn.

Sortinn teygir sína arma,

sól úr austri kastar bjarma.

Loksins reiði lægja öldur,

laskað sverð og brotinn skjöldur.

Bros á varir Baldurs færist,

bræðralagið aldrei tærist.

Vígamaður Baldur Óðinsson!

Gunnar jarl og Grímur deykja,

guðirnir þá munu heygja.

Vargurinn í valinn beygður,

verður seint af nokkrum heygður.

Brosi nú til barna minna,

brátt mun öllum sorgum linna.

Kæra sé ég konu mína

kúra upp við syni sína.

Nú er ekki neinn sem lifir,

nóttin hellist kolsvört yfir.

Líf í Baldurs auga blikar,

bíður dauðinn, aðeins heikar.

Upp er runnin stóra stundin,

stöðvast allt við hinsta blundinn.

Blæs úr norðri, bærast stráin,

Baldur er nú loksins dáinn.

Je mens, ma blessure fuit,

le couvercle refroidit.

La mort me rapproche,

tombe sur moi snær.

Mon équipe est avec moi,

que l'armée soit.

Les héros l'ont eu,

vengeance que la paix nous a donnée.

La dernière fois que je respire,

Le garçon d'Odin perd le pouvoir.

Le noir tend les bras,

le soleil de l'est brille.

Enfin la colère calme les flots,

épée endommagée et bouclier brisé.

Un sourire sur les lèvres de Baldur bouge,

la fraternité ne se corrode jamais.

Tueur Baldur Óðinsson !

Earl Gunnar et Grim meurent,

les dieux pleureront alors.

Le loup dans le virage choisi,

seront enterrés tard par certains.

Souriez maintenant à mes enfants,

bientôt toutes les peines s'apaiseront.

J'aime ma femme

se blottir contre son fils.

Maintenant il n'y a plus personne en vie,

la nuit tombe d'un noir absolu.

La vie dans les yeux de Baldur clignote,

attend la mort, seulement le hoquet.

Le grand moment est passé,

tout s'arrête à la dernière sieste.

Vents du nord, les tiges bougent,

Baldur est enfin mort.