Prośba - Maryla Rodowicz

Nie pytaj mnie, co czuje dziki ptak

Kiedy przemierza bezmiar oceanu

Nie mów mi że wolność ma słodki smak

Kiedy nade mną tysiąc stoi Panów.

Złotych ścian nie pragnę ani drzwi

W domach ze złota i kraty są ze złota

O jedno proszę, daj Panie poczuć to

Co czuje ptak, gdy otwierają wrota.

O Panie daj mi jeszcze chwilę

O Panie chwilę jeszcze daj

Daj poczuć, że tu jeszcze żyję

Nie wahaj się, poczuć mi daj.

Minionych dni nie liczę ani lat

Nie ważne co było, a ważne to co będzie

Każdemu z nas pisane coś tam jest

Każdemu z nas los cienką nitkę przędzie

O Panie daj mi jeszcze chwilę

O Panie chwilę jeszcze daj

Daj poczuć, że tu jeszcze żyję

Nie wahaj się, poczuć mi daj.

O Panie daj mi jeszcze chwilę

O Panie chwilę jeszcze daj

Daj poczuć, że tu jeszcze żyję

Nie wahaj się, poczuć mi daj.

Ne me demande pas ce que ressent un oiseau sauvage

Quand il traverse l'immensité de l'océan

Ne me dis pas que la liberté a un goût sucré

Quand il y a mille seigneurs sur moi.

Je ne veux pas de murs ou de portes dorés

Dans les maisons d'or et les lingots d'or

Une chose s'il te plaît, laisse le Seigneur le ressentir

Que ressent l'oiseau lorsqu'il ouvre la porte.

Oh Seigneur, donne-moi un moment de plus

O Seigneur, donne-moi un moment

Laisse-moi sentir que je suis toujours en vie ici

N'hésitez pas, donnez-moi une idée.

Je ne compte pas les jours du passé

Peu importe ce qui était, ce qui sera important

Il y a quelque chose d'écrit pour chacun de nous

Nous avons tous tissé un fil mince

Oh Seigneur, donne-moi un moment de plus

O Seigneur, donne-moi un moment

Laisse-moi sentir que je suis toujours en vie ici

N'hésitez pas, donnez-moi une idée.

Oh Seigneur, donne-moi un moment de plus

O Seigneur, donne-moi un moment

Laisse-moi sentir que je suis toujours en vie ici

N'hésitez pas, donnez-moi une idée.