Niebieski młyn - Marek Grechuta

Noc rozstrzępiona wronami umyka

Przed coraz wyższą trawą poświtania

By nazwać światło nie trzeba języka

Wystarczy oczu przed nim nie zasłaniać

Nad głową dzieje się niebieski młyn

Karmi nas chlebem światła i snu dziennym miodem

Każda barwa zaczyna się od bieli zim

Każde ciepło na ziemi poprzedzone chłodem

Nasze domy nad brzegiem porywistych rzek

Nasze drogi w pobliżu arsenałów broni

Naprzemian przeklinając i wielbiąc nasz wiek

Coraz wyżej jesteśmy głową w nieboskłonie

Kiedyś gałąź ugięta oznaczała broń

Dziś pod wiatrem się chyli tylko albo ptakiem

Pięść ściśnięta powoli odkształca się w dłoń

Nóż staje się narzędziem a chorągiew znakiem

Nasze domy nad brzegiem porywistych rzek

Nasze drogi w pobliżu arsenałów broni

Naprzemian przeklinając i wielbiąc nasz wiek

Coraz wyżej jesteśmy głową w nieboskłonie

Noc rozstrzępiona wronami umyka

Przed coraz wyższą trawą poświtania

By nazwać światło nie trzeba języka

Wystarczy oczu przed nim nie zasłaniać

Nad głową dzieje się niebieski młyn

Karmi nas chlebem światła i snu dziennym miodem

Każda barwa zaczyna się od bieli zim

Każde ciepło na ziemi poprzedzone chłodem

Nasze domy nad brzegiem porywistych rzek

Nasze drogi w pobliżu arsenałów broni

Naprzemian przeklinając i wielbiąc nasz wiek

Coraz wyżej jesteśmy głową w nieboskłonie

La nuit est déchirée par les corbeaux et s'enfuit

Avant les mauvaises herbes de plus en plus hautes

Vous n'avez pas besoin de langage pour nommer la lumière

Il suffit de ne pas s'en couvrir les yeux

Un moulin bleu se passe au-dessus

Il nous nourrit du pain de lumière et du miel quotidien

Chaque couleur commence par la blancheur des hivers

Toute chaleur sur terre précédée d'un froid

Nos maisons au bord des rivières en rafales

Nos routes près des arsenaux d'armes

Tour à tour maudissant et glorifiant notre époque

Nous sommes la tête dans les cieux de plus en plus haut

Une branche tordue était une arme

Aujourd'hui il plie sous le vent seul ou un oiseau

Lorsque le poing est pressé, il se déforme lentement dans la main

Le couteau devient un outil et la bannière devient un signe

Nos maisons au bord des rivières en rafales

Nos routes près des arsenaux d'armes

Tour à tour maudissant et glorifiant notre époque

Nous sommes la tête dans les cieux de plus en plus haut

La nuit est déchirée par les corbeaux et s'enfuit

Avant les mauvaises herbes de plus en plus hautes

Vous n'avez pas besoin de langage pour nommer la lumière

Il suffit de ne pas s'en couvrir les yeux

Un moulin bleu se passe au-dessus

Il nous nourrit du pain de lumière et du miel quotidien

Chaque couleur commence par la blancheur des hivers

Toute chaleur sur terre précédée d'un froid

Nos maisons au bord des rivières en rafales

Nos routes près des arsenaux d'armes

Tour à tour maudissant et glorifiant notre époque

Nous sommes la tête dans les cieux de plus en plus haut